‘m geri…

Hindi ko makita ang relevance ng pagiging surprised nang mga ground steward kapag sinasabi mong sige na “ I will pay for my excess baggage.”  It is wise to travel light. Siguro depende kung san ang destination mo at kung ganu ka katagal.  Pero since I am going on a mission and mga 3 to 6 months bago ulit ako makauwi ng pinas I make sure that I have all the necessary things na kailangan ko.  For economy class you are just allotted well apparently 20 kgs check in baggage pero since long travel pwedeng 27 kgs+++ depende ulit sa airline.  Pero ako umaabot ng 30 kgs +++ ang check in baggage ko dahil gusto ko lahat ng ginagamit ko sa pilipinas (toiletries, foiled package goods, at boy bawang) dala dala ko mahirap na and gusto ko excessive.  So I spoke to this bading na ground steward na babayaran ko na lang ang 150usd.  Binigyan na lang ako ng discount ng ate.  In fairness, meron pa ako isang bagahe na hindi ko na lang dinala. Problema pa.  Mabuti na lang iwan sa pilinas.  Pilit pinapadala ng isang dating malapit sa heart ko.  Kung hindi, marahil higit pa sa 150usd ang binayaran ko.  Besides, I want to fly and travel “light”.  Yung, naka ipod ka lang sa plane, watch ng mga in flight movies, wifi ka lang while waiting for your connecting flight or yosi sa mga designated areas na walang dala kundi laptop bag at hindi “bagahe”.  I was really firm…Hindi ako sumagot. Ayoko ng may iisipin at gugulo sa isip ko baka mawala pa passport or ang boarding pass ko.  Hindi ako nagpa apekto…It came to a point na parang pathetic na ang pakiusap pero yoko muna.  I will soon decide if ever I want that baggage back.  . Uwi naman ako ng august I will see.  Pero, ready na ba ulit ako after 1 year na super nag enjoy ako sa pagiging single blessed?  Am I ready to compromise this time? Pede na ba ako maging hindi naughty ulit?  At this point, I really don’t know!!!! Kya don’t push me because I might answer you NO!  First time ito…na I have reservations sa decisions ko.  Before, it’s either yes or no lang.  I really hate confusing myself…sa lahat ng bagay kapag nagugustuhan ko hindi ako nagse second thought or mamimili pa ng iba kahit na magiling mag sales talk ang kausap ko.  I was always firm…now, I am reconsidering things but it depends….so I will see if im willing to pay next time for that excess baggage…    

Im soooooo bored!  Hindi ko kaya na im being paid for doing nothing…hindi naman sa wala me ginagawa dito the thing is, after working in the emergency room for 7 or 8 years (?) eto ako naka upo lang and waiting for patients to come. Walang action! I want more!  Walang adrenaline rush.  Although yesterday, I was about to send my daily medical report when the security officer told me to be on stand by kasi daw may binaril na dalawang staff ng Samaritan Purse (American NGO).  Na excite ako bigla! Hindi dahil natutuwa ako na may nasasaktan okay. Feeling ko doctor na naman ako at hindi parang call center guy (maghapon ako sa YM at sa dect phone buti na lang daming forbidden sites). So, isinantabi ko muna ang schedule ko to play volleyball and rushed to the airport kasi they were evacuated at dun ko na lang hinintay of course kasama ko ang ambulance driver ko. The moment the UN chopper landed at tumigil ang elisi sa pagikot akyat agad ako sa helicopter to check kung anung mga injuries.  Na excite uli ako kasi nakakita ako ng dugo…

sana

huwag isipin na ko ay masochista…di ba.  Check check check…injuries were not too severe.  Hindi katulad ng mga nakita ko sa E.R. nuon…putol na lower limb tapos iaabot sa iyo yung kaputol…mga flat faced na beyond recognition dahil bumangga ang harap ng oto sa naka park na malaking  truck na walang EWD…bala na nakabaon lang sa scalp etc.  Yung kanila avulsion lang…pero yung isa, she was shot in the knee area and there was no point of exit.  Stable! 

Para

maging productive naman talaga nakibuhat ako ng stretcher from the plane to the ambulance.  Then from the ambulance to the emergency room of a national hospital.  Excited pa rin ako.  Daming patients….parang peoples power or fans day…natigalgal na lang ako kasi walang

kama

so ang pobreng patient nilapag na lang sa sahig na cemento.  And the local doctor assigned sa ER eh kewl…as in, walang kabog. Siguro sanay na. pero my patient was grimacing in pain…whining….deadma.  Hindi ako makag angas na hindi ba pwedeng bigyan ng analgesic para naman kumalma ang hapdi at kirot na nararamdam…?  Hindi ko ito teritoryo..so, pinaghele ko na lang ang pobreng bata at binantayan.  Sin of omission pero wala akong magagawa. Besides, paano ko sasabihin sa Arabic ang pwede mo bang bigyan ng Medicol or Nubain ang pasyente ko?!  When the doctors were exploring her gun shot wound, the mother of the patient came.  Eto na ang mga eksena na ayokong makita.   Hikbi at impit na iyak…gestures na alam mo na anytime eh pwedeng mag hysteria or pwedeng underacting.  Sa dugo hindi ako naapektuhan pero the moment I see the relatives cry with the patient…dun ako nagdudurugo…hindi naman ako makikiiyak pero dama mo yung takot at pain nung nanay. Dun ako nagwa walk out….